Waarom geeft een hoog IQ-niveau geen garantie op succes?

marketing book

In zijn bestseller Geniuses and Outsiders stelt journalist Malcolm Gladwell vraagtekens bij het populaire idee van het belang van een hoog IQ voor succes in het leven. Hij beschrijft een grootschalig experiment dat in de jaren twintig is begonnen. Professor in de psychologie van de twintigste eeuw aan de Stanford University Lewis Terman over de studie van het levenspad van ongeveer 1,5 duizend kinderen met uitstekende intellectuele capaciteiten. Het IQ van elk van de geselecteerde kinderen was erg hoog – van 140 tot 200. Terman volgde het leven van zijn aanklacht en documenteerde alle belangrijke gebeurtenissen in hun leven. Met zijn onderzoek wilde hij bewijzen dat de waarde van het IQ een overheersende rol speelt in het succes van een persoon. Hij verwachtte dat al zijn aanklachten uitstekende resultaten zouden behalen op verschillende gebieden van het leven. In werkelijkheid bleek het succes van de afdelingen echter veel bescheidener te zijn. Ondanks het feit dat sommige van zijn genieën bepaalde successen behaalden in zaken, wetenschap, schrijven, jurisprudentie, werden er maar weinigen een figuur op nationale schaal, sommigen hadden een behoorlijk inkomen, maar geen fantastische winsten, en sommigen konden over het algemeen verliezers worden genoemd. Geen van de zorgvuldig geselecteerde nerds heeft een Nobelprijs gewonnen. Omgekeerd werden William Shockley en Luis Alvarez, die de collega’s van Terman niet in de steekproef hadden opgenomen en die als onvoldoende intelligent werden beschouwd, Nobelprijswinnaars. Terman analyseerde het levenspad van zijn beschuldigingen en schreef teleurgesteld: “We zijn ervan overtuigd dat intelligentie en succes helemaal niet met elkaar verbonden zijn.”

Maar wat onderscheidt succesvolle mensen van niet-succesvolle mensen als ze hetzelfde IQ hebben? Dit is de zogenaamde praktische intelligentie: weten wat, wanneer en tegen wie je moet zeggen, en weten hoe je het meeste uit deze woorden kunt halen. Dergelijke alledaagse vindingrijkheid zou onder invloed van buitenaf moeten worden gevormd, voornamelijk onder invloed van het gezin.

Malcolm Gladwell verwijst naar een studie van verschillende gezinnen, waaruit bleek dat er maar twee educatieve ‘filosofieën’ zijn: de eerste die onder de rijken wordt aangenomen, de tweede onder de armen. De eersten nemen actief deel aan het leven van kinderen, laten ze kennismaken met verschillende soorten activiteiten, stellen meer vragen en zijn geïnteresseerd in hun leven. Arme ouders daarentegen zijn bang om conflicten met leraren aan te gaan, zelfs als hun kind gelijk heeft, en geven er de voorkeur aan zich nergens mee te bemoeien en in de schaduw te blijven. Rijke ouders proberen de talenten, vaardigheden en motieven van het kind te stimuleren, terwijl arme ouders geneigd zijn te vertrouwen op natuurlijke ontwikkeling, in de overtuiging dat ze voor het kind moeten zorgen, maar hij moet zich zelfstandig ontwikkelen. Er is vastgesteld dat kinderen uit arme gezinnen vaak beter worden opgevoed en minder grillig zijn, maar in de praktijk geeft het stimuleren van ontwikkeling, wanneer een kind een gevoel van eigenwaarde ontwikkelt, een enorm voordeel, aangezien kinderen uit arme gezinnen, in tegenstelling tot rijke gezinnen, worden gekenmerkt door uitgesproken terughoudendheid, wantrouwen en beklemming, en weten niet hoe ze moeten bereiken wat ze willen.

Deze vaardigheid is een besef van de eigen competentie, waarmee je elke situatie voor jezelf kunt aanpassen en je doelen kunt bereiken, wordt niet overgeërfd, maar moet onder invloed van de omgeving ontwikkeld worden.

Als illustratie van het belang van de rol van praktische intelligentie bij het behalen van succes, stelt Malcolm Gladwell de levensverhalen van twee mensen tegenover elkaar: de beroemde natuurkundige Robert Oppenheimer, onder wiens leiding de atoombom werd gemaakt, en een van de slimste mensen op aarde, Chris Langan, wiens IQ-waarde varieert binnen 195 – 210.

De omgeving waarin Robert Oppenheimer, de zoon van een kunstenaar en succesvol ondernemer, opgroeide, droeg bij aan zijn groei en ontwikkeling van het vermogen om verbindingen te smeden, te onderhandelen met anderen en moeilijke situaties op te lossen. Zo uniek is het geval wanneer, zelfs voor een poging tot vergiftiging (!) Zijn universiteitsdocent, Robert Oppenheimer, geen zware straf kreeg, het universiteitsbestuur hem een ​​proeftijd gaf en hem voor behandeling naar een psychiater stuurde. En zelfs de aanwezigheid van een dergelijk feit in zijn biografie weerhield hem er niet van om het hoofd te worden van het belangrijkste militaire project om een ​​atoombom te ontwikkelen.

Integendeel, het levensverhaal van de slimste man als Chris Langan laat duidelijk zien dat intelligentie zonder de nodige sociale vaardigheden niet zal helpen om succes te behalen. Chris groeide op in een arm gezin met veel kinderen, vaak aangevallen door een dronken stiefvader. Hij kreeg geen aandacht en zorg en leerde hem van kinds af aan dat het noodzakelijk is afstand te bewaren, niemand te vertrouwen en onafhankelijk te zijn. Ondanks het feit dat hij veel vakken beter verstond dan zijn docenten, kon hij met geen van hen contact leggen, wat ertoe leidde dat hij de universiteit moest verlaten en in laagbetaalde banen moest gaan werken.

Op het moment dat Malcolm Gladwell het boek schreef, woonde hij op een boerderij en deed hij zijn eigen onderzoek, maar bijna niets van zijn werk is gepubliceerd.

…..meer info kunt u hier vinden «Road to 100k Instagram Followers»!

instagram marketing